[Ovu palanku] nazivaju Suboska, a piše se i Suboska¹, ali zato što je ovo mesto osnovao herceg Bočkaj², pravo mu je ime Subočka. [Bočkaj je bio] mudar herceg srpskih banova. I sada se u slavu bana Bočkaja pjevaju pjesme i na sve strane razliježe refren: "Davori, davorimo, Bočkaj Marko, hospo³, Bočkaj..."

Godine 1002/1594. Sinan-paša⁷ je, idući u vojnu protiv grada Janoka⁸, ponovo osvojio ovaj grad Suboticu. Od toga vremena na se stalno nalazi u islamskim rukama i tako će ostati sve dok bude bog htio.

Sada se [ova palanka] nalazi na teritoriji segedinskog sandžaka i predstavlja carinsko povjereništvo (gömrük emáneti). [Palanka] ima svog dizdara⁹ i sto pedeset hrabrih janjičara koji se dan--noć nalaze u borbi i ratu sa stanovništvom Srednje Mađarske, jer mađarski kralj Telemos¹⁰ smatra ovu tvrđavu svojim nasljednim dobrom, pa vreba svaku priliku da pošalje đaure--katane u borbu protiv ove tvrđave, ali se oni, božijom voljom, uvijek vraćaju praznih šaka, jer su stanovnici ovog mjesta vrlo hrabri i odvažni junaci.

Tu se nalazi serdar¹¹ budimskih i jegarskih¹² janjičara, sudski punomoćnik (náib), tržni nadzornik (muhtesib), baždar, povjerenik carske mukate¹³ (emín), povjerenik za harač (haračaga) i neimar (mímáraga).

Sama tvrđava nalazi se u sredini prostranog polja. Na zapadnoj strani grada nalazi se malo jezero, u kome se love raznorazne ukusne ribe.

Citadela ovog grada Subotice nalazi se na obali toga jezera. To je visoka mala utvrda sagrađena od tvrdog materijala, tako čvrsto kao da ju je gradio Šeddad¹⁴. U toj citadeli ima oko četrdeset vojničkih kuća i jedna džamija. Vanjska varoš je dobro naseljena i izgrađena palanka, nasuta zemljom i obezbijeđena podzidom. U njoj se nalazi ukupno sto četrdeset dobrih kuća koje su pokrivene trskom i rogozom. Tu ima mnogo vinograda i bašča.

Tu sam uzeo pratnju i krenuo dalje, te putujući šest sati [došao u grad Martonoš].

*  U originalu stoji Sobočka

1. Nije greška što je dva puta naveden isti oblik: u pitanju su, kako navodi Šabanović, finese arapsko—turskog pisma i fonetike, koje se ne razlikuju u transkripciji
2. Nije moguće utvrditi na koga Evlija misli, a ni Šabanović ne daje nikakva objašnjenja. Evlija i kod Osijeka dva puta bez ikakvog istorijskog osnova pominje Ištvana Bočkaja (Bocskay István), pa je moguće da je i ovde takav slučaj: nismo uspeli ući u trag nikakvom Marku Bočkaju (nema ga na listi članova erdeljske vlastelinske porodice Bocskay), gotovo je isključeno da bi u to vreme mogla biti reč o srpskom hercegu ili banu, a za sada nam nije poznata ni pesma čije reči Evlija navodi
3. Prema Šabanoviću, reč je o očiglednoj grešci, jer bi trebalo da stoji gospon ili slično
4. Titula osmansko—turskih sultana (ali i vrhovnih poglavara krimskih Tatara), odgovara princu u drugim zemljama. Reč je o Gazi Sulejman—hanu, desetom, najslavnijem osmanskom sultanu, koji je vladao od 1520. do 1566. godine. Počasni naziv gazi (ili gazija) označava čoveka koji se proslavio u „svetom ratu“ protiv nevernika, muslimanskog ratnika, uopšteno -- vojnika
5. Murat (Šabanović često piše i Murad), u ovom slučaju treći sultan tog imena, vladao je od 1574. do 1595. godine
6. Evlija se prilično često ležerno odnosi prema podacima koji se odnose na uspehe osmanske vojske. U tome uopšte nije usamljen: budimski paša u izveštaju iz marta 1552. godine, o borbama turske posade Segedina i mađarskih napadača, kao žrtve s turske strane navodi više vojnika nego što ih je posada uopšte imala, a nakon poraza napadača pominje hiljade stradalih u borbi i više od deset hiljada zarobljenih, što je u potpunom nesrazmeru sa podacima o broju stanovnika iz tog perioda (Káldy-Nagy Gyula, A szegedi szandzsák települései, lakosai és török birtokosai 1570—ben, Szeged, 2008)
7. Sinan—paša, zvani Kodža (Stari), tokom dugog i burnog života često je padao u nemilost, ali je najmanje četiri puta postajao i veliki vezir (rukovodilac čitave državne administracije i glavni komandant armije) – poslednji put u devedesetoj godini života!
8. Grad u Mađarskoj, Đer (Győr)
9. Zapovednik grada, kaštelan, koji bez posebnog odobrenja Porte nije grad smeo napuštati
10. Nije jasno na kog kralja misli Evlija, a ni Šabanović ne nudi bliže obaveštenje. Na listi mađarskih vladara nema kralja tog imena. Mađarska vlastela je posede koji su bili u turskim rukama (kao i Subotica) i dalje smatrala svojom, pa je povremeno upadala na njih da bi pokupila letinu
11. Titula komandanta armije, ili vrhovnog starešine vojnih operacija
12. Jegarski – prema Jegar, stari srpski i hrvatski naziv za mađarski grad Eger
13. Emin je uopšteni naziv za činovnika, a u ovom slučaju reč je o činovniku zaduženom za nadzor nad objektom ili objektima zakupa, u suštini – o službeniku poreske službe
14. Legendarni jermenski kralj Seddad koji je vladao u ranom srednjem veku, a proslavio se podizanjem velikih i tvrdih građevina, a naročito prelepog vrta Irem; Evlija građevine često upoređuje sa njegovima, a sa Iremom bašte koje je video na svojim putovanjima